Kadın olmak, üremek, sorumluluklar… Anne olmak.

Ve her hikayenin sonunda cinnetle, ölümle ve sessizce biten kadınlar…

Kadınlığını sırtına yükleyen, çocuk doğurmak zorunda olan ya da deli annelerin gazabından kurtulamayan kızlar.

Mine Söğüt’ü ilk olarak; Kürt Kediler Çingene Kelebekler isimli inceleme kitabıyla tanıdım.

Dolapdere’nin sessiz hazin ve yıkık dökük haline misafirlik etmiş, bu misafirliğine de bizleri tanık etmişti.

Ama hiç beklenmeyen bir hareketle bu yıl yaptığı çıkış, beni can evimden vurdu diyebilirim.

“Deli Kadın Hikayeleri” tam 21 öyküden oluşuyor. Ve her öykünün başında da birer Bahadır Baruter çizimi var, en mutsuz en hasta halleriyle…

Hikayeler eğer kadın olmasanız bile, içinize bir ürküntü bırakıp geri çekiyor sizi.

Kitapta beni hem sürükleyen hem ürküten birkaç hikaye var. Bunlar; Vakvak Ağacı, Naz Neden derine gömmemiş kediyi?  Beni Öldürmek İsteyen Muhteşem Hayat ve İyi Geceler Ölü Kediler.

Kitabın hiç bitmemesini dilemek gibi bir şansınız yok. Çünkü hikayelerin kısa olması damakta ayrı bir tat bırakıyor.

Bazı yerlerde gördüğüm eleştirilere göz attığımda, kötü bir kitap olduğunu, okunmaya değer olmadığını yazmışlar…

Ben de gidip bir koşuda aldım kitabı ve evet onların dediği gibi değildi.

Mine Söğüt sizi karanlığa, cinnet’e ölüme davet ediyor.

İster o sofraya oturun bir parça alın ve zehirlenin, isterseniz arkanıza bakmadan terk edin orayı.

Çünkü her iki ihtimalde de öleceksiniz.

Benlikleri kaybedişin 21 Hikayesi.

Televizyonun hep açık kalmasını istediğiniz, kanepe karşısında uyuklamak, hatta uyumak istediğiniz geceler…

Masum temiz, bembeyaz bir ruha sahipken, daha erkek nedir? Kadın nedir?  Diye kafanıza soru işareti düşmediği, Ağabey ya da abla dediğimiz insanlara sarılıp gülümseyebildiğimiz günler.

Diyeceğim o ki; bazı çocuklar erken büyür.

Güvendiğiniz yetişkinler gelip, (Hatta bazen öz Anne ya da Baba) sizden çocukluğunuzu öyle canice elinizden alır ki; ne yapacağınızı bilmeden gider Ölüm baba’ya güvenirsiniz.

Sonu silinmektir suçsuz yere.

Hâlbuki daha çocuksunuzdur, seks nedir bilmez, penis, vajina’yı ayıp bilirsiniz.

Size öyle bir öğretirler ki şaşar kalırsınız.

Bir odanın içinde ya da uykunuzun en tatlı yerinizde; simsiyah bir el ağzınızı kapatır.

Sonra bilmediğiniz cisimler ruhunuza girer – çıkar, girer – çıkar…

Kapalı kapıların ardında sesinizi kimse duymaz.

Çocuk olmaktan o gün vazgeçmiş, çoktan büyümüşsünüzdür

Sonrası daha acı… öyle bir yara açılır ki içinizde, hem iltihaplı hem de merhemi hiç bulunamayan…

Çocuk anüsünüzden ya da vajinanızdan kanlar gelse de, ayıp ya kimseye söyleyemezsiniz.

Bundan sonraki yıllarınız hep korkulu geçecektir.

Cümleler ağzınıza kadar gelecek ve hiçbir zaman konuşamayacaksınızdır.

Önünüzde kocaman bir ayna, aynanın önünde siz arkanızda siyah gölgeler, anüsünüzden içeri giriyor. Tıpkı bir Stephen King romanı gibi…

Masumiyetinizi çalan kişi hiç de adil olmayan şekilde kaybolur gider bir de, yakasına yapışıp hesap soramadan, sonsuzluğa çeker gider.

Biliyorum bu yazıyı, masumiyeti çalınmışlarda, (çalmış olanlar da) okuyacak.

Belki öksüz ruhlara, çocukluğunu bir parçasını o caniden saklayabilmiş olanların yüreğine az da olsa su serpecektir.

Hep bir ağızdan dağa taşa haykırarak, belki de tanrıya bir parça sitemle, yüzleşmek…

İçinizdeki acıyı ne kadar ezebilirseniz, karşınızdaki cani o kadar küçülecektir. Ruhunuzun devliği karşısında sus pus olacaktır.

Hadım yasasını savunuyorum…

Sapıklık olan iki hemcinsin aşk yaşaması değil bir iki it soyunun bu çocukların şen kahkahalarını canice çalmak, bebek tenlerine pis ellerini uzatmasıdır.

Bu yazıyı okuduktan sonra gidin, annenize doya doya sarılın…

Yıllardır söylemek isteyip de söyleyemediğiniz bir şeyler varsa ona anlatın.

Ne yapın edin, onu ikna edin zor değil, biliyorum başaracaksınız… bakın ben başardım ve daha o gün dedim; Anne külotumda kan var.